حسگر مغناطیسی درب و پنجره چگونه باز شدن را تشخیص می‌دهد؟

دو قطعه، یک اصل فیزیکی

حسگر مغناطیسی (Reed Switch) از دو بخش تشکیل شده: یک آهنربای دائمی که روی لنگه متحرک درب نصب می‌شود و یک سوئیچ رید که روی چارچوب ثابت قرار می‌گیرد.

سوئیچ رید چیست؟

سوئیچ رید دو تیغه فلزی فرومغناطیس درون یک محفظه شیشه‌ای آب‌بندی‌شده است. وقتی آهنربا نزدیک باشد، میدان مغناطیسی این دو تیغه را به هم می‌چسباند و مدار «بسته» می‌شود. وقتی درب باز شود و آهنربا دور برود، تیغه‌ها از هم جدا شده و مدار «باز» می‌گردد — همین قطع مدار، سیگنال هشدار به پنل می‌فرستد.

چرا این حسگر اینقدر قابل اطمینان است؟

چون هیچ قطعه الکترونیکی پیچیده‌ای ندارد. یک اصل کاملاً فیزیکی (مغناطیس) پشت آن است، عمر بسیار بالایی دارد و تقریباً آلارم کاذب نمی‌دهد.

فاصله بحرانی نصب (Gap)

مهم‌ترین نکته نصب، فاصله بین آهنربا و سوئیچ در حالت بسته است. این فاصله نباید از حد مجاز (معمولاً ۱۰ تا ۱۵ میلی‌متر) بیشتر شود، وگرنه میدان مغناطیسی برای بستن مدار کافی نیست و سیستم درب را «باز» می‌پندارد. روی درب‌های فلزی این فاصله را کمتر بگیرید، چون فلز میدان را تضعیف می‌کند.

نکته ضدخرابکاری

سارقان حرفه‌ای گاهی با یک آهنربای قوی خارجی سعی می‌کنند سوئیچ را فریب دهند تا باز شدن درب تشخیص داده نشود. حسگرهای پیشرفته با مدار تشخیص میدان مغناطیسی غیرعادی (Anti-Magnet) این حمله را شناسایی و گزارش می‌کنند.